شیمی

تولدش مبارک

وبلاگ استاد جهانبخش یک ساله شد.

تولدش مبارک

+ نوشته شده در دوشنبه هجدهم آذر ۱۳۸۷ ساعت توسط یکی از دانش آموزان آقای جهانبخش |

اكسايش و كاهش در تركيبات آلي2

نام گذاری الکل ها به روش آیوپاک

ابتدا زنجیره اصلی کربن را که بلندترین زنجیره است و گروه عاملی –OH روی آن قرار دارد انتخاب می کنیم.
کربن ها را از سمتی شماره گذاری می کنیم که به گروه عاملی نزدیکتر باشد.

سپس محل شاخه ها را با شماره کربن آنها مشخص کرده و در نهایت نام زنجیره اصلی را با توجه به تعداد کربن آن با افزودن پسوند (اُل) به کار می بریم.

اگر گروه عاملی در وسط زنجیره باشد، شماره گذاری را از سمتی شروع می کنیم که تعداد شاخه بیشتری دارد.

اگر شاخه ها متفاوت بود، هنگام نام گذاری، اولویت نوشتن با گروهی است که از نظر الفبای لاتین ارجح تر است.

در ترکیب بالا می توان این گونه نام گذاری کرد :

3- اتیل -3و6- دی متیل هپتانول

نام گذاری آلدهیدها و کتون ها و اسیدها

نام گذاری این ترکیبات نیز از همین قاعده پیروی می کند با این تفاوت که برای نام گذاری آلدهیدها پسوند (آل), برای کتون ها پسوند (اُن) و برای اسیدها پسوند (اوئیک)، اضافه می شود.

+ نوشته شده در شنبه دوم آذر ۱۳۸۷ ساعت توسط یکی از دانش آموزان آقای جهانبخش |

اكسايش و كاهش در تركيبات آلي 1

الکل های نوع اول الکل هایی هستند که گروه –OH آنها به کربن نوع اول متصل است. الکل های نوع دوم و سوم به ترتیب الکل هایی هستند که گروه OH آنها به کربن نوع دوم و سوم متصل باشند. از اکسایش الکل های نوع اول آلدهید و از اکسایش الکل های نوع دوم کتون به دست می آید. الکل های نوع سوم اکسید نمی شوند.

از اکسایش آلدهیدها نیز اسیدهای کربوکسیلیک حاصل می شوند. در حالی که کتون ها در برابر اکسایش مقاومت می کنند.

اگر عامل اکسنده قوی درباره اکسایش الکل به کار رود محصول نهایی اسید کربوکسیلیک خواهد بود. یعنی واکنش اکسایش در مرحله آلدهید متوقف نمی شود.

+ نوشته شده در شنبه دوم آذر ۱۳۸۷ ساعت توسط یکی از دانش آموزان آقای جهانبخش |

نام گذاري مولكول

نام گذاری ترکیب های مولکولی

اگر چه برای نوشتن ساختارهای لوویس ترکیب های مولکولی چندين مرحله وجود دارد اما نام گذاری یک ترکیب مولکولی به ویژه در مورد ترکیب هایی که تنها از دو عنصر ساخته شده اند به نسبت ساده است. این ترکیب ها را می توان به یکی از دو روش زیر نام گذاری کرد. این دو روش شبیه روش هایی هستند که در مورد نام گذاری نمک ها در فصل 3 شرح داده شد.

روش نام گذاری با استفاده از پیشوند، ریشه نام عنصر و پسوند

شیمی دان ها اغلب ترکیبات مولکولی را با استفاده از پسوندهای لاتین نام گذاری می کنند. پیشوند و پسوند معمولاً به ریشه نام عنصرهای موجود در ترکیب افزوده می شود. برای مثال دواکسید از کربن، را به ترتیب کربن مونوکسید وکربن دی اکسید می نامند. معمولاً نام عنصری نخست گفته می شود که الکترونگاتیوی آن کم تر است. اگر فرمول مولکولی مورد نظر تنها یک اتم از عنصر اول داشته باشد از به کار بردن پیشوند مونو پیش از نام عنصر چشم پوشی می شود. برای مثال در دو ترکیب ذکر شده برای کربن پیشوند مونو به کار برده نمی شود.به ریشه اوکسی درست مانند برخی آنیونها در یک ترکیب یونی پسوند «ید» می افزایند. در ضمن برای نشان دادن تعداد اتم های اکسیژن از پیشوند استفاده می شود.

این پیش وندها به ترتیب تعداد اتم ها از 1 تا 10 عبارتند از: مونو، دی، تری، تترا، پنتا، هگزا، هپتا، اوکتا، نونا و دکا.

نام گذاری به روش استفاده از عدد اکسایش

در پیوندهای کووالانسی قطبی اتم الکترونگاتیوتر دارای جزیی بار منفی و اتم دیگر دارای جزیی بار مثبت است در این موارد می توان فرض کرد که بار الکتریکی به طور کامل روی اتم ها منتقل شده است. دراین صورت به این بارالکتریکی ظاهری نسبت داده شده به هراتم عدد اکسایش آن اتم می گویند. از عدد اکسایش می توان در نام گذاری ترکیب های مولکولی استفاده کرد.

تعیین عددهای اکسایش از روی فرمول شیمیایی

پیش از آن که عددهای رومی را در نام گذاری یک ترکیب مولکولی به کار گیرید باید عدد اکسایش هر اتم را تعیین کنید. این کار ممکن است کمی دشوار باشد زیرا برخی عنصرها بسته به دیگر اتم های موجود در ترکیب می توانند بیش از یک عدد اکسایش داشته باشند. جمع جبری عددهای اکسایش در یک ترکیب خنثی باید برابر صفر باشد. در این روش عنصری که الکترونگاتیوی آن بیش تر است دارای عدد اکسایش منفی خواهد بود.

برای محاسبه عدد اکسایش عناصر به نکات زیر توجه کنید:

1- فلزهای گروه 1 و 2 به ترتیب عدد اکسایش 1+ و 2+ دارند.

2- Al فقط عدد اکسایش 3+ دارد.

3- F فقط عدد اکسایش 1- دارد.

4- عدد اکسایش H تنها در مورد هیدرهای گروه 1 برابر 1- است در سایر ترکیبات عدد اکسایش H برابر 1+ است.

5- عدد اکسایش عناصر به حالت آزاد مثل صفر است.

6- عدد اکسایش یون تک اتمی برابر بار یون است.

7- و عنصر زیرین آن یعنی ایتریم فقط عدد اکسایش 3+ دارند. زیرا تمایل دارند با از دست دادن 3 الکترون به آرایش گاز نجیب دوره ماقبل خود برسند.

8- و عنصر زیرین آن یعنی کادمیم فقط عدد اکسایش 2+ دارند. زیرا تراز d در این دو عنصر پر و پایدار بوده بنابراین این دو عنصر فقط 2 الکترون مربوط به آخرین تراز S خود را در پیوندها شرکت می دهند.

برای نام گذاری به این روش باز دو ترکیب را مثال می زنیم و با استفاده از عددهای رومی برای نمایش عددهای اکسایش، CO را باید کربن (II) اکسید گفت زیرا C در این ترکیب دارای عدد اکسایش (2+) است و را باید کربن (IV) اکسید نامید.

نکته:

از گروه 1 تا 7 بزرگترین عدد اکسایش عناصر برابر شماره گروه آن هاست. از گروه 12 تا 17 بزرگ ترین عدد اکسایش عناصر برابر رقم یکان شماره گروه آن ها است.

+ نوشته شده در شنبه دوم آذر ۱۳۸۷ ساعت توسط یکی از دانش آموزان آقای جهانبخش |

میزان اسیدی بودن یک محلول

PH معياري براي اندازه گيري غلظت يون در محلول هاي آبي است . به عبارتي PH معياري براي اندازه گيري قدرت اسيدي محيط است .

مقياس PH در دماي اتاق گستره اي از 0 تا 14 را در بر مي گيرد . PH آب خالص در دماي اتاق 7 است . هر چه محيط اسيدي تر باشد PH آن كمتر خواهد بود .

PH به غلظت محيط وابسته است . هر چه محيط رقيق تر باشد (در اسيدها) غلظت محيط كمتر خواهد شد ، پس PH بزرگتر مي شود .

در مورد بازها با رقيق شدن محلول غلظت كم مي شود پس POH افزايش يافته و PH كم مي شود .

PH+POH=14 در دماي اتاق

اثر دما بر PH :

هر چه دما بالاتر برود طبق اصل لوشاتوليه تعادل يونش (هميشه گرماگير است) به سمت راست رفته و غلظت يون هاي محيط افزايش پيدا مي كند .

توجه داشته باشيد با افزايش دما در مورد يونش آب ، هم غلظت زياد مي شود و هم غلظت در حقيقت هر دو به يك نسبت افزايش مي يابند پس آب همواره حالت خنثي خود را حفظ مي كند .